Arasthuta da ilk gece! Bir suru ruya gordum
Odada… gelen giden cok oldu ruyamda, ama sonuncu olarak odanin onunde telefonda konusan bir zenci var, giden bir yolcunun ucagi veya transferi icin konusuyor, ben de kiziyorum gurultuye. Verandanin karaltisindan goruyorum yaninda baska bir zenci kadin var… kiziyorum.. ladies diyorum!
Kacsinlar, cekilsinler diye ama orali olmuyorlar.. coverage diyor ve biraz daha yanasiyor isigi acik verandaya… yataga donuyorum, “idiots!” diyorum.. Tam uzanacagim, yatagin saginda kalan oturma alanin otesindeki camda opusen bir ciftin golgesini goruyorum. Yansimis perdeye… o esnada odaya bir guruh insan giriyorlar… kalabalik ama cok kalabalik… bagirip ilerliyorum oturma odasi olan kisma… ama sasiriyorum… sasiriyorlar da.
Bir kadin korkuyor cok sonra anliyorum hepsi birer hologrammis ve cocuklar var kadin guzel kiyafetli, formal bir kiyafet… bunlari birileri almis ve cikartmislar sanki bir okulun velilerine yapilan toren veya gosteri gibi… kadin biraz rahatliyor… bir cocuk cikiyor ve birseyler calip gosteri yapiyor, saniyorum ki battery caliyor bence elime bir cift stick aliyorum ve iyi oldugunu dusundugum bir tempo tutuyorum… bu arada asil seyirciler de hologram….
Oradalar, oturuyorlar; sanki 1950’lilerin amerikan profili gibi siyah takim elbiseli-kalin cerceveli siyah gozluklu.. ciddi ve siyah-beyazlar…. Ben davul stickleri ile tempoma devam ederken, yanimda stickleri veren kisi (ki muzik tum bangirtisi ile devam ediyor) bir anda Atilla agabeyime donuyor… o kadar genc ve saglikli… once farketmiyorum ama cok saglikli , uzerinde gomlek ve altinda bluejean var koyu lacivert ve yakisikli, hafif sariya calan saglari saglikli, cildi saglikli… bana diyorki: “olm ailemizde hep birbirimize bakmamiz gerek, bana halaoglumun bir sikintisi varmis” diyor. Kim diye soruyorum, Lutfi mi? Evet der gibi, “ayak tabanlarini komple almislar kanser olmus diyor ve curumus topuklari” diyor , ben aklimda hayal ediyorum, ama siyirmisler belli ki. Uzuluyorum. Ve ekliyor, “ailemize sahip cikmaliyiz” diyor. Biz hep cikardik ama 3-4 yildir kendi derdimize dusunce, diyor ama o kadar yakinim ki, cok genc ve cok saglikli buluyorum, tipki universiden dondugu gibi, ona sarilip uyudugum zamanlardaki gibi. Konusurken bir kanepede, kollarinin arasinda Lutfi abiyi almis gotuyorum. Ama aldigi babamin cocuklugu, ama o hep olum dosegindeki amcamin babamin halini goruyorum, gozleri yasli.
Aglamakli gibi, anliyotum teselli ediyor, Atilla Agabeyim. Ama o da diyor veya demeye calisiyor, “ben farkindayim ve ben biliyorum benim isim tamam…” gozyaslari var babamin, Atilla agabeyimin kollarinda babamin lise cocuklugu agliyor ama yuzu son biraktigim gibi, atilla agabeyim: yok mok diyor ama, teselli iste… o esnada dusunuyorum
Amcam babam
Atilla agabeyim … hepsi birbirine benziyordu olum doseginde… o zaman!!! O zaman!! Atilla agabeyimi de kaybettim aslinda ben diyorum…farkina variyorim, hatirliyorum
gercegi, o zaman Atilla agabeyim su haliyle genc-mutlu-huzurlu-taze… aslinda onu da kaybetmisim de sanki gittigi yerde huzuru yakalamis ve yeni bir hayati yakalamis… toplaya toplaya aileyi goturuyor… babami, hala oglum Lutfiyi bilmiyorum…
Ama gittigi yerde tum yaratilmis mutsuzluklardan uzak, genc ve taze… aglamaya basliyorum
Katila katila agliyorum… uyaniyorum…….
Guney Aftrika/ Arathusa Lodge, Bushwillow , Sabaha karsi 4-5 gibi 08-12-2025…. disarda, su aygirlarinin bariton, kaba saksafon bagirtilari var… su an ise gun agariyor… birazdan gorevli gelip bizi sabah safarisine goturecek… hepiniz guzel genc ve raze yasayin 🙂 mutlu huzurlu olun olalim
not: safariye gittik. timsah, leopar, vahsi kopek, beyaz gergedan ve bir suru (kudu) otcul gorduk 🙂
